Είναι στ’ αλήθεια πολύ δύσκολο να
γράψεις, ν’ αναφερθείς σε ελάχιστο χρόνο για ένα τέτοιο άνθρωπο, για έναν
τέτοιο αγωνιστή, για έναν τέτοιο κομμουνιστή σαν τον Άρη Βελουχιώτη. Πολύ περισσότερο να αναλύσεις και να βρείς την "πρώτη ύλη" που διαμόρφωσε αυτόν τον Άνθρωπο.
Το στίγμα του που άφησε στη Θεσσαλία και
απ’ όπου πέρασε είναι πάρα πολύ έντονο και ανεξίτηλο, τόσο που ο καθένας άνδρας
ή γυναίκα που τον γνώρισε το θεωρούσε μεγάλη τύχη και το πρώτο που ανέφερε
καμαρώνοντας, ήταν η περίφημη φράση: «κι
εγώ είδα (γνώρισα) τον Άρη …».
Σε τρείς συνοπτικές, αλλά ιδιαίτερα
ενδεικτικές ιστορίες επέλεξα να αναφερθώ.
Οι δύο απ’ αυτές είναι σχεδόν άγνωστες
και αφορούν την προπολεμική περίοδο, όταν «δενότανε
τ’ ατσάλι».
Οι αφηγήσεις αυτές είναι του Τυρναβίτη παλαίμαχου
κομμουνιστή (ακόμα από την περίοδο του μεσοπολέμου) και κατά την περίοδο της
αντίστασης καπετάνιου του ΕΛΑΣ και Ταγματάρχη του ΔΣΕ Θόδωρο Παρλαπάνου.
Η τρίτη ιστορία είναι του Μίμη
Μπουκουβάλα (Δημήτρη Τάσσου) καπετάνιου του Θεσσαλικού ιππικού.