ΛΕΥΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ - ΚΑΛΛΙΠΕΥΚΗ (ΝΕΖΕΡΟΣ) & ΟΜΟΛΙΟ (ΛΑΣΠΟΧΩΡΙ)

Εγκληματικές ενέργειες του κράτους και του παρακράτους,  προς τους δημοκράτες και αντιφασίστες αγωνιστές, για λιγότερο από ένα μήνα (16 Μάη - 10 Ιούνη) 1945

  

Μετά τα Δεκεμβριανά της Αθήνας και την υπογραφή της Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του 1945, μια καινούργια πολιτική και στρατιωτική κατάσταση διαμορφώθηκε στην Ελλάδα.

Το εντυπωσιακό ήταν, πως ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη είχαν συνθηκολογήσει οι Γερμανοί «άνευ όρων», στην Ελλάδα υπήρχαν ακόμα κάποιες Γερμανικές κατοχικές δυνάμεις.[1] Δεύτερο στοιχείο, ήταν η εγκατάσταση νέων κατοχικών δυνάμεων στην πατρίδα μας, αυτήν των βρετανών. Η παρουσία τους χρησίμευε στην επιβολή της δικιάς τους κυριαρχίας με όλα τα νεοαποικιακά χαρακτηριστικά, προκειμένου να δημιουργήσουν όλες τις προϋποθέσεις εξάρτησης της Ελλάδας σ’ αυτούς.[2] Η διαμόρφωση νέων μεταπολεμικών συσχετισμών στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο δημιουργεί για τους βρετανούς πιο επιτακτική την ανάγκη διατήρησης της προπολεμικής τους κυριαρχίας, αν και δεν το κατάφεραν με μεγάλη επιτυχία.

Σ’ αυτήν τους την προσπάθεια χρησιμοποίησαν για πυλώνες τους: α) Τον θρόνο, β) Την ελεγχόμενή τους, «εξόριστη κυβέρνηση του Καΐρου» και γ) Όλου του δοσιλογικού συρφετού που συνεργάζονταν πριν με τις τρεις κατοχικές δυνάμεις (Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους), αλλά ταυτόχρονα διατηρούσαν «ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας» και μαζί τους, για την «επόμενη μέρα»[3].

Αμέσως μετά από τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, αρχίζει σ’ όλη τη χώρα μια συνεχής καταδίωξη των αγωνιστών της αντιφασιστικής πάλης και της Εθνικής Αντίστασης, από τους οπλισμένους πλέον και ενταγμένους στο «εθνικό» Στρατό δωσίλογων ταγματασφαλιτών, βασιλομεταξικών στρατιωτικών και κάθε παρακρατικής συμμορίας που σαν κοινή τους βάση είχαν τον αντικομμουνισμό και μίσος για την δημοκρατία. 

Αυτές οι εφεδρικές δυνάμεις, που φυλάσσονταν επιμελώς από του Βρετανούς, ξαμολήθηκαν, πλέον οπλισμένοι, οργανωμένοι και καθοδηγούμενοι από τον αστικό ιστό του κράτους, δέρνοντας, βιάζοντας, φυλακίζοντας, λεηλατώντας ακόμα και δολοφονώντας κάθε δημοκράτη και αγωνιστή του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Οι εφημερίδες της εποχής καθημερινά γράφουν πολλά τέτοια περιστατικά από το 1945 καθώς και οι θεσμικοί φορείς, όπως η Εθνική Αλληλεγγύη ανακοινώνει τακτικά, πίνακες διαφόρων εγκλημάτων που ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας κράτους και παρακράτους.  

Δύο τέτοιες ειδήσεις διαβάζουμε στον τοπικό τύπο, πως συνέβηκαν 80 χρόνια πριν σαν σήμερα, και αναφέρονται στην βορειοανατολική Θεσσαλία,. Το πρώτο γεγονός συνέβηκε στην Καλλιπεύκη (Νεζερό) και το δεύτερο το ίδιο διάστημα στο Ομόλιο (Λασποχώρι).

Καλλιπεύκη (Νεζερός)

Στην πρώτη περίπτωση η εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ, με τίτλο Χωροφύλακες και συμμορίτες, αναφέρει: 

ΝΕΖΕΡΟΣ. – Στις 5 τρέχοντος[4], μικτό απόσπασμα από χωροφύλακες και συμμορίτες του Ταμπούρη και του Κομιτάτου της Πούρλιας[5], 150 περίπου άτομα, επέδραμαν στο χωριό μας πάνοπλοι και κατατρομοκράτησαν το βασανισμένο χωριό μας. Κακοποίησαν βάνδαλα τους Χρ. Οικονόμου, Ζ.Α. Καραμπατή που τον έσπασαν το ένα χέρι, Κ. Πατούλια, Δ. Πατούλια, Χ. Τσιουλάκη, Ζ. Μανίκα και τα παιδιά του Κώστα και Γιώργο βρίζοντάς τους… βουλγάρους. Για να γιορτάσουν τα επινίκια τους -[τα κατορθώματά τους]- έσφαξαν και μερικά πρόβατα.

Στο σώμα του βασανισμένου αγωνιστή διακρίνονται οι βαθιές ουλές που χάραξαν οι μαθητές των δασκάλων τους SS.

Ο επικεφαλής, υπομοίραρχος Κατερίνης, διέταξε τους κτηνοτρόφους και τους υλοτόμους να εγκαταλείψουν τα δάση γιατί θα διατρέχουν κίνδυνο από τ’ αποσπάσματα. Όλοι οι χωρικοί μας είναι αναστατωμένοι[6].                                                                       

Μετά από τρεις μέρες η εφημερίδα πάλι έγραφε:

ΜΠΛΟΚΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ - ΝΕΖΕΡΟΣ. – Το απόσπασμα χωροφυλακής εκτός του ότι βασάνισε αρκετούς πατριώτες μας, πήρε και τα εργαλεία των υλοτόμων (πριόνια, τσεκούρια) καθώς και ατομικά τους πράγματα.

Οι ληστοσυμμορίτες που ήταν μαζί τους έσφαξαν αρκετά πρόβατα (6 κριάρια) με το δικαιολογητικό ότι ήταν λάφυρα των κομμουνιστών. Ακόμα θέλησαν να παραβιάσουν το σπίτι του προέδρου του Γεωργικού Πιστωτικού Συνεταιρισμού, με το πρόσχημα ότι ήταν χωροφύλακες, αλλά ο πρόεδρος δεν τους άνοιξε. Έδειραν ακόμα και γυναίκες, όπως την Αριστούλα Καραμπατή[7].

Ομόλιο (Λασποχώρι)

Θανάσης Τσιάρας του Σπύρου

Μια άλλη περίπτωση δολοφονίας της περιόδου της Λευκής Τρομοκρατίας διαβάζουμε στον Λαρισινό τύπο που διαδραματίστηκε στις 9 Ιούνη 1945

Συμπληρωματικά σχετικά με τη δολοφονία του λοχία Αθανασίου Τσιάρα[8], από απόσπασμα χωροφυλακής στο Ομόλιο, πληροφορούμαστε ότι μετά το θανάσιμο τραυματισμό του, τον αποτελείωσαν με πιστόλι.

Η παραπάνω λεπτομέρεια μαζί με τις περίεργες συνθήκες του τραυματισμού του και το γεγονός ότι μετά το φόνο του εγκαταλείφθηκε απ’ τους χωρ/κες, ενισχύουν την άποψη ότι επρόκειτο για καθαρή δολοφονία.[9]

Ένας συμμαχητής του, όπως υπογράφει στη νεκρολογία στον τοπικό τύπο και συγκεκριμένα στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ, στις 13 του Ιούνη 1946, με τίτλο Οι νεκροί του αγώνα, γράφει:

Θανάσης Σπ. Τσιάρας

Ο λοχίας Τσιάρας που δολοφόνησαν άνανδρα μπροστά από λίγες μέρες οι Χωροφύλακες στο χωριό του, το Λασποχώρι, ήταν ένα διαλεχτό παλληκάρι, που διακρίνονταν για τον ηρωισμό του και τα ελληνοπρεπή πατριωτικά του αισθήματα.

Πήρε μέρος στον Αλβανικό πόλεμο, εναντίον του Ιταλικού φασισμού, όπου δέχτηκε τέσσερα τραύματα, τέσσερα φασιστικά βόλια.

Όταν σκλαβώθηκε η πατρίδα μας, ο ήρωας του Αλβανικού μετώπου Τσιάρας, όταν οι δολοφόνοι του έγλυφαν δουλικά τις μπότες των κατακτητών, βρίσκεται στις επάλξεις του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Για την πατριωτική του δράση κλείστηκε στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» στη Θεσσαλονίκη και στη Λαμία.

Στη Λαμία οργανώνει την δραπέτευσή του και τελικά το κατορθώνει. Οι Γερμανοί όταν είχε προχωρήσει φεύγοντας τον αντιλήφτηκαν και τον πυροβολούν καταιγιστικά με το πολυβόλο. Μα ο Τσιάρας είχε πια ξεφύγει από τα χέρια των δεσμωτών του. Ανέπνεε κιόλας τον ελεύθερο αέρα των ανταρτοκρατούμενων περιοχών. Εκεί σμίγει με τα’ αδέρφια του τους σταυραετούς των βουνών και κατατάσσεται στον Ε.Λ.Α.Σ. για να συνεχίσει τον πόλεμο κατά των βαρβάρων.

Μετά την απελευθέρωση έτρεξε και πάλι στη φωνή της πατρίδας και υπηρετούσε στο στρατό σαν λοχίας.

Αυτό το παλληκάρι, αυτόν τον εθνικό ήρωα δολοφόνησαν άνανδρα οι γενίτσαροι. Μα η θυσία του Θανάση Τσιάρα δεν πρόκειται να πάει χαμένη. Με το αίμα του, κοντά στους τόσους άλλους πατριώτες που έπεσαν για το ιδανικό της λευτεριάς, ξανοίγει το δρόμο για το λυτρωμό του λαού μας.[10]

Το ρολόι του δολοφονημένου. Οικογενειακό κειμήλιο.

---

[1] Οι Γερμανοί από την Κρήτη «φεύγουν» στις 12 Ιούνη του 1945, ενώ η άνευ όρων παράδοση και συνθηκολόγηση της Γερμανίας υπογράφτηκε στις 8 Μάη 1945 με τους συμμάχους (Άγγλους, Ρώσους και Αμερικάνους). Όλο αυτό το διάστημα οι Γερμανοί ήταν ένοπλοι με τις «πλάτες» των Άγγλων «…Η μυστικότητα της υπογραφής της γερμανικής παράδοσης και η πρωτοφανής απόφαση για τη διατήρηση του οπλισμού από τους ηττημένους Γερμανούς στρατιώτες της Βέρμαχτ είχε να κάνει με το φόβο των Εγγλέζων μήπως καταλάβει τα Χανιά ο ΕΛΑΣ ο οποίος σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ελλάδα, δεν είχε παραδώσει τα όπλα, μετά τη Βάρκιζα! »

[2] Στα απομνημονεύματά του, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, στο τηλεγράφημα υπ’ αριθ. 99151, της 5 Δεκέμβρη 1944, έδωσε οδηγίες προς τον στρατηγό Σκόμπυ, και  μεταξύ πολλών άλλων γράφει: Είσθε υπεύθυνος για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που θαπλησιάσουν προς την πόλη. Μπορείτε να εφαρμόσετε ότι μέτρα θέλετε για τον αυστηρό έλεγχο των δρόμων ή για την σύλληψη οποιουδήποτε αριθμού ταραξιών… Ωστόσο μη διστάζετε, να ενεργείται σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση. (Ουΐνστον Τσώρτσιλ, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, εκδ. ΒΗΜΑ, 2022, τόμος Α΄, σ.147)./ (Γιάννης Ανδρικόπουλος, Η Κρίσιμη Χρονιά, εκδ. Διογένης, Αθήνα 1974, σ. 257) / (Βάσος Μαθιόπουλος, Ο Δεκέμβριος του 1944, εκδ. Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1994, σ. 122)

[3] Όλα αυτά αναδείχτηκαν από μαρτυρίες  παραγόντων που εμπλέκονταν με όλο αυτό το κουβάρι πρακτόρων, αλλά και από τις αποκαλυπτικές δίκες των δωσιλόγων. Επίσης, ιστορικοί όπως ο Χέρμαν Φρ. Μάγερ, ο Χάγκεν Φλάισερ, ο Μαθιόπουλος κ.ά., αλλά και Γερμανοί που είχαν άμεση εμπλοκή, όπως ο Καρλ-Χάιντ Ρότφουκς, διευθυντής του 2^ου Γραφείου της 1^ης Ορεινής Μεραρχίας Εντελβάις τον Οκτώβρη του 1943

[4] ΑΛΗΘΕΙΑ, 05.06.1945

[5] Πούρλια, είναι οι Παλαιοί Πόροι που υπάγονται στο νομό Πιερίας.  Το «Κομιτάτο της Πούρλιας ήταν γνωστοί δωσίλογοι της κατοχής οργανωμένοι στις δυνάμεις Κατερίνης, και Κούκου, του Πούλου, αρχηγού της ΠΑΟ, του Κισά Μπατζάκ με το όνομα «Εθνικό Κομιτάτο της Πούρλιας».

[6] ΑΛΗΘΕΙΑ, 09.06.1945

[7] ΑΛΗΘΕΙΑ, 13.06.1945

[8] Ο Τσιάρας Θανάσης γεννήθηκε το 1919 στο Ομόλιο (Λασποχώρι) Λάρισας. Δολοφονήθηκε από χωροφύλακες του σταθμού Τσάγεζι (Στομίου) Λάρισας, με επικεφαλής τον ενωμοτάρχη Βλάχο, στις 9 Ιούνη 1946. [Έπεσαν για τη ζωή΄΄, τ.7στ, έκδ. Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., Αθήνα 2013, σ.520]

[9]  ΑΛΗΘΕΙΑ, 12.06.1946

[10] ΑΛΗΘΕΙΑ, 13.06.1946

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΛΑΡ - Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΣΟΔΕΙΑΣ - ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΔΕΛΦΩΜΕΝΟΙ ΠΑΛΑΙΒΟΥΝ ΣΚΛΗΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΔΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

 

Λαός και Ελληνικός Λαϊκός Στρατός στη μάχη της σοδειάς

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΛΑΡ

Τη νύχτα της 29 προς 30 Ιουνίου, τμήματα της 3)54 ενισχυμένα από εφεδροελασίτες χτύπησαν αποφασιστικά τη γερμανική βάση στο χωριό Καραλάρ[1]. Η μάχη ήταν σκληρή και οι αντάρτες μας αφού ξεπάστρεψαν τις δύο Γερμανικές περίπολες χτύπησαν τους Γερμανούς μέσα στο χωριό. Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν και ούρλιαζαν απ’ τον τρόμο και την σύγχυση. Τα πολυβόλα τους σταμάτησαν και οι αντάρτες τους ρίχτηκαν με λύσσα. Πάνω από 50[2] Γερμανοί σκοτώθηκαν και δύο μεγάλα αυτοκίνητα κουβάλησαν στη Λάρισα τους τραυματίες τους. οι αντάρτες μας τους κατέστρεψαν 3 αντιαρματικά πυροβόλα και 3 αυτοκίνητα. Δικές μας απόλυες 4 νεκροί.

Την ίδια νύχτα, άλλο τμήμα του ΕΛΑΣ χτύπησε τους Γερμανούς που ήταν εγκατεστημένοι στο χτήμα του αρχιπροδότη Δημητρίου[3]. Ακόμα δεν μαθεύτηκαν τα’ αποτελέσματα.

Η πάλη του λαού μας συνεχίζεται σκληρή και μεγαλώνει. Όλος ο κόσμος στις πόλεις και τα χωριά, στα βουνά και στους κάμπους μας είναι έτοιμος να ριχτεί σε πιο αποφασιστικές μάχες πλάι στον τιμημένο λαϊκό στρατό μας τον ΕΛΑΣ για το σώσιμο της σοδειάς, για το ξεπάστρεμα των χιτλεροπροδοτών, για τη λευτεριά της πατρίδας μας.

 Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΣΟΔΕΙΑΣ

Ιούνης – Ιούλης 1944, στην περιφέρειά μας. Κανόνια και ντουφέκια αντιβουίζουν στην απέραντη απλοχωριά του κάμπου. Οι πρώτες μάχες δόθηκαν στο Μουσαλάρι (Ροδιά) και στη Μαρμάργιανη, στο Κεσερλί (Συκούριο) και στο ματωμένο Καραλάρ (Ελευθέριο Λάρισας)[4]. Ο αλύγιστος λαός μας που τσάκισε το λυσσασμένο κύμα της τρομοκρατίας των χιτλεροεασαδιτών ληστών, μπαίνει με ασύγκριτη μαχητικότητα και με ψηλό το φρόνημα στη μάχη της σοδειάς, στη μάχη για τη λευτεριά της χώρας μας. Νοιώθει πολύ καλά η πολυβασανισμένη αγροτιά μας, ότι το σώσιμο της σοδειάς δεν είναι μόνο υπόθεση δική της, μα υπόθεση ολόκληρου του αγωνιζόμενου λαού, Προϋπόθεση για τη συνέχιση της πάλης και για τη Νίκη.

Η μάχη της σοδειάς σήκωσε και γενίκευσε τον πολύχρονο αγώνα του Λαού μας. «Ούτε σπυρί στάρι στους καταχτητές και τους προδότες». Ήταν το σύνθημα που ακούγονταν απ’ άκρη σε άκρη, στα βουνά και στον κάμπο μας.

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά δούλευαν και πάλευαν πλάι στον ηρωικό ΕΛΑΣ, τσακίζοντας το χέρι του άρπαγα χιτλεροπροδότη. Οι ηρωικοί αγώνες του Κόκκινου στρατού, που θυελλώδικα ορμούσε προς τη δύση, σαρώνοντας τους χιτλεροφασίστες, οι λαμπρές νίκες των Αγγλοαμερικανικών συμμάχων στη δύση και το νότο και η Επική Πάλη των υπόδουλων Λαών έδιναν περίσσιο θάρρος στον αγωνιζόμενο λαό της περιφέρειάς και τον καλούσαν σε γενικό συναγερμό.

Η ώρα της λευτεριάς μας ζύγωνε! Η ώρα του γενικού ξεσηκωμού σήμαινε. Άντρες, γυναίκες και παιδιά ορμούσαν στη μάχη. Πλημμυρισμένοι από μίσος προς τους καταχτητές και τους προδότες ρίχνονταν με ορμή στη μεγάλη μάχη!

Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΛΑΣ ΤΣΑΚΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΠΡΟΔΟΤΕΣ

Λαός και στρατός αδελφωμένοι δίνουν μαζί τη σκληρή μάχη για τη σοδειά και για τη λευτεριά. Ο θερισμός τελείωσε και άρχισε πυρετώδικα ο αλωνισμός. Βγήκαν πολλές μηχανές στον κάμπο που αλωνίζουν. Ο ΕΛΑΣ παρακολουθεί άγρυπνα τις κινήσεις του καταχτητή, στέκονταν άγρυπνος φρουρός της αγροτιάς μας και έδινε γερά χτυπήματα στους χιτλερικούς. Οι καβαλάρηδες του Μπουκουβάλα και τα παλληκάρια του Πηλιορείτη αλώνιζαν κυριολεχτικά τον κάμπο της Λάρισας, τσάκιζαν χιτλερικούς και προδότες φτάνοντας ως όξω από τη Λάρισα.

Στο ενεργητικό της I Μεραρχίας ήταν τεράστια η συμβολή της στην περίφημη μάχη της σοδειάς, με τα τμήματα του τακτικού και του εφεδρικού Ε.Λ.Α.Σ.
Το Γενικό Στρατηγείο έστριψε ένα σημαντικό μέρος των δυνάμεών του και ολόκληρη την ταξιαρχία ιππικού στη διάσωση της παραγωγής των σιτηρών, από την αρπαγή των κατοχικών στρατευμάτων. Για τον σκοπό αυτό έβγαλε μια διαταγή για τη μάχη της σοδειάς που όριζε τα παρακάτω:

1) Για την πεδιάδα της Θεσσαλίας, ζώνες ενέργειας: α) νότια του Πηνειού και δυτικά της σιδηροδρομικής γραμμής Λαμία-Λάρισα η μεραρχία με δύο τουλάχιστο τάγματα και μια ίλη ιππικού. β) Νότια του Πηνειού και ανατολικά της σιδηροδρομικής γραμμής Λαμία-Λάρισα η XVIταξιαρχία με δύο τάγματα πεζικού σε συνεργασία με ολόκληρη την ταξιαρχία ιππικού. γ) Βόρεια του Πηνειού η Χ μεραρχία τουλάχιστο με ένα τάγμα και μια ίλη ιππικού. 2) Για τις άλλες περιοχές οι μεραρχίες θα κανόνιζαν ανάλογα μέσα στους τομείς τους. 3) Τα τμήματα θα κατέβαιναν σε μικρές ομάδες στην πεδιάδα και θα χτυπούσαν κάθε τμήμα γερμανικό ή ελληνικό που συνεργάζονταν με τους γερμανούς, που θα επιχειρούσε να βγει από τις πόλεις και να προστατεύσει τα συγκροτήματα των αλωνιστικών μηχανών. Κατά την ενέργεια αυτή θα χρησιμοποιούνταν και ο εφεδρικός Ε.Λ.Α.Σ. 4) Θα χτυπούσαν τα συγκροτήματα αλωνιστικών μηχανών και θα κατέστρεφαν τις μηχανές (που χρησιμοποιούσαν οι κατακτητές) ή αν ήταν δυνατό θα έπαιρναν τις μηχανές και θα τις χρησιμοποιούσαν για να διευκολύνουν τους χωριάτες στο αλώνισμα υπό την προστασία του Ε.Λ.Α.Σ.[5]

Η ενέργεια αυτή ήτανε τολμηρή από στρατιωτικοτεχνική άποψη, και όμως διεξάχθηκε αποτελεσματικά. Οι επικές καμπίσιες μάχες του συγκροτήματος Καρατζά στο Κο­σκινά, στο Μπραΐμη, Ρούσο, στο Μπελέτσι, στη Ματαράγκα, στους Σοφάδες στο Χατζηχαλάρ,  από τμήματα του Μηχανικού Ολύμπου στον τομέα Γυρτώνη (Μπάκραινα), Αμπελώνα (Καζακλάρ), Βρυότοπο (Τσιαερλί), Ροδιά (Μουσαλάρ), Δελέρια, Αργυροπούλι (Καρατζόλ) και σε κάθε κομμάτι του Θεσσαλικού κάμπου, θα μείνουν ιστορικές και βαθιά χαραγμένες στην συλλογική μνήμη του λαού μας και ιδιαίτερα στη Θεσσαλική αγροτιά, που διέτρεχε άμεσα με κίνδυνο της ζωής της, τον κίνδυνο να της αρπάξουν τα προϊόντα των κόπων της.

 Οι γερμανοί και οι προδότες πλήρωσαν ακριβά κάθε τους απόπειρα για ληστεία και αρπαγή. Περισσότεροι από 67 νε­κροί και τραυματίες του εχθρού και 10 αιχμάλωτοι εασαδίτες στάθηκε ο αιματηρός απολογισμός μόνο της μάχης του Κοσκινά. Όσα αλωνιστικά συγκροτήματα επιχείρησαν να δουλέψουν για λογαριασμό των Γερμανών και δοσιλόγων πυρπολήθηκαν η ανατινάχτηκαν. Θετικό αποτέλεσμα των μαχών αυτών ήταν η αγροτιά να σώσει τη σοδιά της.[6]

---

[1] Το σημερινό όνομα του χωριού είναι: Ελευθέριο Λάρισας.
[2] Ο αριθμός των Γερμανών θυμάτων διαφέρει σε διάφορες περιγραφές εφημερίδων ή βιβλίων  της αντίστασης (Κόκκινη Σημαία, αριθ.5 / Γρηγόρης Ρέντης, 54 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, σελ.131) / Λάζαρος Αρσενίου, Η Θεσσαλία στην Αντίσταση, τ. Β΄, σελ.338 / Αλήθεια, 30.06.1944.
[3] Δημητρίου Κωνσταντίνος (Ντούλας), συμμετείχε στα ΕΑΣΑΔ και από τις δίκες των δοσίλογων φαίνεται να εμπλέκεται σε πολλές διώξεις και εκτελέσεις πατριωτών της αντίστασης. 
[4] Στις 23.09.1943, οι φονιάδες των S.S.  με Ανώτερο Στρατιωτικό διοικητή του Συντάγματος Εφόδου, Σιούμερς, εκτέλεσαν 40 Καραλαριώτες άνδρες.
[5] Στέφανος Σαράφης, ό.π., σ.389.
[6] ΘΕΣΣΑΛΙΑ στους ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ, τεύχος 5, 2023 Άνοιξη, σελ. 43-44.

Ομοιότητες Σιωνιστικού Ισραήλ & Ναζιστικής Γερμανία;

 

Οι ομοιότητες στον χειρισμό των αιχμαλώτων

Στις 19.06.2026, Παρασκευή, σκοτώθηκαν τέσσερεις Ισραηλινοί στρατιωτικοί, από επίθεση μη επανδρωμένου αεροσκάφους της Χεσμπολάχ

Το Ισραήλ απάντησε δια στόματος  του ακροδεξιού ανθρωπόμορφου κτήνους, υπουργού Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ (Ben Gver), με μια ναζιστικού τύπου δήλωση:

«Για κάθε δάκρυ που χύνει μια Ισραηλινή μητέρα, χίλιες Λιβανέζες μητέρες πρέπει να κλάψουν. Ολόκληρος ο Λίβανος πρέπει να καεί»

Επομένως περιμένουμε τη δολοφονία 4.000 λιβανέζων για "αντίποινα".

Αντίποινα τα συνήθιζαν οι Γερμανοί κατακτητές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ποια διαφορά θα μπορούσε να διακρίνει κάποιος στην παραπάνω δήλωση του Ben Gver, με την Γερμανική διαταγή που εξέδωσε ο ο στρατάρχης Wilhelm Keitel, αρχηγός του Ανώτατου Διοικητηρίου των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων (OKW), στις 16 Σεπτέμβρη 1941, όπου όριζε ότι για κάθε Γερμανό στρατιώτη που σκοτωνόταν έπρεπε να εκτελούνται 50 έως 100 όμηροι.[1] Αυτό βέβαια γίνονταν στο όνομα της καταστολής των αντιστασιακών κινημάτων στις κατεχόμενες περιοχές.

Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως οι δηλώσεις αυτές δεν είναι απόψεις προσωπικές δύο άρρωστων εγκεφάλων, αλλά είναι αποφάσεις των συλλογικών ηγεσιών της Ναζιστικής Γερμανίας και του Σιωνιστικού Ισραήλ.

Οι συγκρίσεις δεν είναι αυθαίρετες, και μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις είναι πανομοιότυπες, ίσως και σκληρότερες στην περίπτωση του Ισραήλ. 

Προφανώς στη δήλωση του Ben Gver, η αξία των Ισραηλινών στρατιωτών εκτιμάται ανώτερη των ναζί Γερμανών «Αρίων».....

Άμα καβαλήσεις καλάμι και νομίζεις ότι είσαι ανώτερη φυλή δεν υπάρχουν φραγμοί....

 

Ποια είναι τα κοινά στοιχεία των Ισραηλινό Σιωνιστών και των Γερμανών Ναζιστών

     ΓΕΡΜΑΝΙΑ                                      ΙΣΡΑΗΛ

    Ι)  Μεγάλη Γερμανία                                  Ι) Μεγάλο Ισραήλ

   ΙΙ)  Ζωτικός χώρος                                    ΙΙ) Ζώνες ασφάλειας                               

  ΙΙΙ)  Ανώτερη (άρια) φυλή                          ΙΙΙ) Εκλεκτός λαός

 ΙV)  Θεωρία: Ναζισμός                              ΙV) Θεωρία: Σιωνισμός

  V)  Ο Αγών                                                V) Η Βίβλος

 VΙ)  Παγγερμανισμός                                 VΙ) Πανεβραϊσμός

VΙΙ) Γενοκτονία Εβραίων, Ρομά κ.ά.          VΙΙ) Γενοκτονία Παλαιστινίων κ.ά.

    VΙΙΙ) Μιλιταρισμός                                      VΙΙΙ) Μιλιταρισμός

     ΙΧ) Τάγματα εφόδου                                   ΙΧ) ‘Εποικοι

---

[1] Η διαταγή αυτή, όπως γνωρίζουμε, εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με περίσσιο ζήλο στην Κρήτη, Θεσσαλία (Δομένικο, Κούρνοβο, Αντιαεροπορικό, Δοξαρά κ.α.), την Καισαριανή, Μακεδονία, κ.λπ.

20 Ιούνη 1972. Η χούντα απολύει 52 καλλιτέχνες που υπογράφουν να δοθεί ΑΜΝΗΣΤΕΙΑ στους εξόριστους και φυλακισμένους.

Το συνταχθέν απόρρητον έγγραφον με εντολή του Αρχηγού  Ενόπλων Δυνάμεων, Οδυσσέα Αγγελή

20 Ιούνη 1972. Η χούντα στην Ελλάδα βρίσκεται ήδη στο έκτο χρόνο. Σταδιακά εμφανίζονται σημάδια αστάθειας και σήψης. Η CIA σύμφωνα με έκθεσή της αναφέρει πως γίνεται ήδη λόγος για ενδεχόμενο εσωχουντικού πραξικοπήματος από τον Δ. Ιωαννίδη.[1]

Ο πρέσβης των ΗΠΑ, Χένρι Τάσκα, μετά από συνομιλία με τον Αριστοτέλη Ωνάση, που υπήρξε από τους βασικούς στυλοβάτες της χούντας, ανέφερε:

 Αποκόμισα σαφή εντύπωση πως [ο Ωνάσης] είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση Παπαδόπουλου οδεύει προς την έξοδο…»[2]

Επί πλέον, διάφορες κινήσεις αντίστασης και εκδημοκρατισμού εμφανίζονται και σε πλατιά λαϊκά στρώματα. Κυρίως στο «μαλακό υπογάστριο» του συστήματος, όπως είναι τα πανεπιστήμια και οι καλλιτέχνες, που εμφανίζονται προσπάθειες έκφρασης στοιχειωδών δικαιωμάτων.

Μια τέτοια αντίδραση, αντικυβερνητικής δραστηριότητας, όπως την ονομάζει η διχτατορία, αναδείχνουμε σήμερα, 54 χρόνια μετά.

Είναι ένα απόρρητον και επείγον στρατιωτικό έγγραφο--ντοκουμέντο, όπου καταγράφονται τα ονοματεπώνυμα 52 καλλιτεχνών που «τόλμησαν» να υπογράψουν έκκληση για αμνηστεία των εξόριστων. Αυτή η ονομαστική κατάσταση διαβιβάσθηκε στην ΥΕΝΕΔ με συνέπειαν να διακόψη την μετ’ αυτών συνεργασίαν (απόλυση).

Τα ονοματεπώνυμα των καλλιτεχνών που υπέγραψαν για την Αμνηστία:

1.   Καζάκος Κώστας                                  27. Μουζενίδης Κίμων

2.   Καλλιβωκάς Δημήτριος                       28. Μπούλης Ν.

3.   Καλογεροπούλου Ξένια                       29. Ριάλδη Μαριέττα 

4.   Κάπιος Νικόλαος                                 30. Σπυράτου Σοφία

5.   Καρέζη Τζένη                                       31. Τερζανίδης Λάζαρος

6.   Μινωτής Αλέξης                                  32. Τζουβαλίδου Μαρία

7.   Παξινού Κατίνα                                   33. Φασουλής Σταμάτης

8.   Σταρένιος Δήμος                                  34. Κ. Αριστόπουλος 

9.   Φέρτης Γιάννης                                    35. Αριστοπούλου Αναστασία[3]

10.  Νέλλη Αγγελίδη                                  36. Βλαχοπούλου Τιτίκα

11.  Μπέττυ Αρβανίτη                                37. Γαλιατσάτος Νίκος          

12.   Μόνικα Γαληνέα                                 38. Λυδία Γραβάνη – Βασιλειάδη

13.   Έλενα Ναθαναήλ                                39. Γεώργιος Εμιρζάς 

14.   Τάσος Παπαδάκης                              40. Μαρίζα Κωχ 

15.   Έφη Ροδίτη                                         41. Γεώργιος Μάζης

16.   Φιλοπούλου                                        42. Γιώργος Μαρίνος  

17.   Ανδρινίδης Βάσος                               43. Γεώργιος Μωρογιάννης

18.   Βασιλικιώτου Μαρίνα                        44. Νίκος Ξυθάλης

19.   Βογιατζής Ελ.                                     45. Παναγιωτοπούλου Α.

20.   Δεδάκη Μαριάνα                                46. Τάσος Ραμσής

21.   Διαμαντίδου Μαρ.                               47. Γιώργος Χαραλαμπίδης

22.   Ζάχος Χρ.                                            48. Τσούχλου Λ.

23.   Κατέβας Ηλίας                                     49. Χαρατσίδης

24.   Κωνσταντοπούλου Μηνάς                   50. Στίπας Χρήστος   

25.   Μαντάς Γιάννης                                   51. Τσιάνος Κώστας[4]

26.   Μοσχίδης Γεώργιος                             52. Γ. Χριστόπουλος       

---

[1] CIA Records, RDP85T00875R001100130101-0, “Intelligence Memorandum. Papadopoulos – A question of Survival”, 25.9.1972, σελ. 1, 3.

[2] Αλέξης Παπαχελάς, Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2021, σελ. 149.

[3] Σκηνογράφος-ζωγράφος   

[4] Είναι ο Λαρισαίος Κώστας Τσιάνος